Hoe ik ontdekte dat ik hoogsensitief ben

Hoe ik ontdekte dat ik hoogsensitief ben

‘Hoe kwam jij erachter dat je hoogsensitief bent?’ Bijna elke week is er wel iemand die me die vraag stelt. Kennelijk zijn heel wat mensen benieuwd naar dat ene moment in mijn leven waarop de schellen van mijn ogen vielen en ik me realiseerde dat ik behoor tot de 20% van de bevolking die hoogsensitief is.

Maar de ontdekking dat je hoogsensitief bent, laat zich meestal niet vastpinnen op één moment. Het is een lang en soms moeizaam proces.

‘Gestoord’ of onwetend?

Dat de ontdekking niet van de een op de andere dag plaatsvindt, hoor ik ook van veel andere hoogsensitieve personen die zich van hun eigenschap bewust zijn. Vaak merkten zij al op jonge leeftijd dat ze anders voelden, dachten en reageerden, maar ze wisten niet waardoor dat kwam. En bijna allemaal hadden ze momenten waarop ze dachten abnormaal of zelfs psychisch gestoord te zijn. Geen wonder: in een wereld waarin het merendeel van de mensen niet hoogsensitief is, ben je al snel de vreemde eend in de bijt.

Ook ik heb jarenlang ‘in onwetendheid’ geleefd. Als kind had ik veel vrienden, juist omdat ik meestal zo rustig en sensitief was – denk ik achteraf. Maar ik gruwelde van drukke plekken. Als een van de weinigen ging ik niet graag naar de kermis. Ik had een hekel aan zonnige dagen, omdat het licht dan zo fel was en de straten met mensen waren afgeladen. En ik merkte ook dat ik liever les kreeg van een vriendelijke juf of meester die de kalmte in de klas kon bewaren, dan van leerkrachten die de boel op z’n beloop lieten (vooral de gym- en handvaardigheidlessen vond ik – vanwege de drukte – bijna ondraaglijk).

Dolblij in een donkere loods

Mijn eerste stappen op de arbeidsmarkt waren een beproeving. Om een gat van een paar maanden tussen twee studies te overbruggen, werkte ik kortstondig voor een hele rits bedrijven. Op een gegeven moment stond ik 40 uur per week blauwe enveloppen te plakken op het belastingkantoor. De werkruimte hing vol met oogverblindende tl-buizen, er schetterde voortdurend een radio en er waren vele collega’s die constant kletsten en in beweging waren.

Op een dag kreeg ik de opdracht om in de archiefkelder een klusje te klaren, waardoor ik een paar dagen achtereen in een spaarzaam verlichte, verlaten ruimte kon werken. Iedereen vond het zielig voor me dat ik moederziel alleen in die ondergrondse loods moest werken, maar intussen juichte ik van binnen. Het waren mijn mooiste dagen bij de Belastingdienst.

‘Wat is er toch aan de hand?’

Toen ik eenmaal mijn studie had afgerond en ‘echt’ ging werken, merkte ik opnieuw die enorme verschillen in productiviteit en werkplezier. Wanneer ik werkte in een setting waarin oog was voor kalmte, privacy, menselijkheid en geduld, dan zette ik de mooiste prestaties neer. Maar in een omgeving die dat niet bood, raakte ik in no-time gestrest. Na al die jaren had ik nog altijd geen idee hoe dat kwam. Maar ik wist wel dat ik er zo snel mogelijk vanaf wilde!

Ik nam een coach in de arm. Die leerde mij hoe ik zo goed mogelijk met hectische situaties kon omgaan. Op een dag zei mijn coach (ik zat inmiddels overspannen thuis): ‘Je kenmerken komen wel heel erg overeen met die van een hoogsensitief persoon.’ Hoogsensitief? Ik had kort daarvoor de term al eens horen vallen, maar wat het precies betekende, wist ik niet. Ik associeerde hoogsensitiviteit met moeilijke kinderen en zweverige types; alsof het een verzinsel uit de new age-hoek betrof.

Volop in de ontkenning

Pas toen ik erover begon te lezen, begreep ik dat hoogsensitiviteit wel degelijk op wetenschappelijke bevindingen is gebaseerd. En ik herkende mezelf gelijk in het geschetste beeld. Er was geen twijfel mogelijk: dit ging over mij.

Maar daarmee had ik mijn pas ontdekte eigenschap nog niet geaccepteerd. Ik hoogsensitief? Kom nou. Ik ben toch geen watje! Wat moeten de anderen wel niet denken? Niet aanstellen en flink zijn! Die gedachten spookten voortdurend door mijn hoofd. Ook maakte ik me zorgen over de gevolgen van mijn ontdekking. Als ik écht hoogsensitief ben, wist ik, dan zou ik daar vanaf nu elke dag rekening mee moeten gaan houden. En daar wilde ik absoluut niet aan.

Geen ontkennen meer aan

Pas jaren later, in 2014, kon ik er niet meer omheen. Ik had zojuist 3 weken doorgebracht in een organisatie die bol stond van de hectiek en onderhuidse spanningen. De werkzaamheden waren erg leuk en ik was er ook goed in, maar de stress was ondraaglijk. Ik ging eraan onderdoor.

Toen ik dit aankaartte bij het management, rekende ik op begrip. Ik verwachtte dat we samen naar geschikte oplossingen zouden zoeken. In plaats daarvan kreeg ik te horen dat ik de maand erop niet meer terug hoefde te komen. Jammer, dacht ik, maar tegelijk voelde ik een enorme opluchting. Ik wist dat ik in een andere organisatie, waar men meer oog zou hebben voor de behoeften van mensen zoals ik, weer prima zou kunnen presteren. (En zo’n organisatie vond ik daarna ook.)

En ja, dat ik hoogsensitief was, was nu wel duidelijk. Ook voor mezelf.

Voordelen van hoogsensitiviteit

Vanaf dat moment ging het hard. Bijna een jaar lang sprak ik wekelijks met hoogsensitieve personen over hun ervaringen, ik las veel over het onderwerp en intussen schreef ik een boek over hoogsensitiviteit en werk. De mooiste ontdekking die ik deed: hoogsensitiviteit hoeft geen last te zijn, als jij en je omgeving er maar goed mee omgaan.

Ik ontdekte zelfs dat hoogsensitiviteit vele voordelen met zich meebrengt. Zo zou ik zonder de eigenschap vast niet zo sterk buiten de gebaande paden kunnen denken en een stuk minder invoelend zijn. Bovendien: stressvolle situaties komen dan wel intenser bij me binnen, maar dat geldt óók voor positieve ervaringen. Ik geniet dubbelop!

En de anderen?

Uiteindelijk heb ik mijn eigenschap dus ontdekt en geaccepteerd. Maar dat geldt lang niet voor alle hoogsensitieve personen. Hoewel zo’n 20% van de wereldbevolking hoogsensitief is, is slechts een zeer klein deel van hen bekend met de term. Een nog kleiner aantal mensen geeft voor zichzelf toe dat ze ‘het’ zijn. En een nóg marginalere groep komt er ook openlijk voor uit.

Met het delen van dit persoonlijke verhaal hoop ik dat ik heb laten zien hoe dat komt – en welk langdurig proces vooraf kan gaan aan je acceptatie als hoogsensitief persoon.

Hoe kun jij ontdekken of je hoogsensitief bent? Doe de HSP-zelftest voor een indicatie.

Pieter Offermans (1982) is auteur, blogger en hoogsensitief werknemer. Hij voltooide een letterenstudie aan de Radboud Universiteit en heeft sindsdien in diverse organisaties gewerkt. In zijn boek De Hoogsensitieve Werknemer laat hij op een nuchtere en praktische manier zien hoe organisaties hun hoogsensitieve medewerkers optimaal kunnen inzetten.

Deel dit bericht:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone